text background
Ο δαυλός είναι  συνήθως ένα κομμάτι υφάσματος βουτηγμένο σε μια λιπαρή ουσία όπως το λάδι, τα ζωικά λύπη αλλά και η πίσσα ή το κατράμι. Οι λιπαρές αυτές ουσίες είναι χημικές ενώσεις που καίγονται εύκολα.
Τα μόρια μιας χημικής ένωσης μπορεί να αντιδράσουν με τα μόρια μιας άλλης χημικής ένωσης ή και με απλά στοιχεία (όπως λ.χ. το οξυγόνο), σχηματίζοντας νέες χημικές ενώσεις και απελευθερώνοντας ενέργεια με διάφορες μορφές και συνήθως θερμική.
Σε κάθε καύση, δηλαδή στη γρήγορη αντίδραση μιας ουσίας με το οξυγόνο, παράγεται θερμότητα για αυτό αν πλησιάσεις το χέρι σου στο δαυλό θα καείς. Κάποιες όμως από τις χημικές ενώσεις που βρίσκονται στο υλικό του δαυλού, όταν θερμαίνονται ακτινοβολούν. Έτσι παράγεται  «φλόγα» δηλαδή ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία.
Σήμερα μπορούμε να ξεκινήσουμε μια φωτιά χρησιμοποιώντας σπίρτα ή αναπτήρες. Παλαιότερα άναβαν φωτιά τρίβοντας ξύλα. Μια άλλη μέθοδος  για να ανάψουμε φωτιά είναι με χρήση μεγεθυντικού φακού.
Ποια η διαφορά ανάμεσα στην οξείδωση την καύση και την έκρηξη;
Πώς μπορείς να ανάψεις φωτιά με χρήση ενός φακού;
Εξώθερμες χημικές αντιδράσεις
Μύθος του Προμηθέα
Μύθος της Εστίας
© 2003-2014 Δέσποινα Μ. Γαρυφαλλίδου Αθήνα